11. Noord-Sumatra na de 1e Politionele actie




In die tijd heb ik angst leren kennen. Angst waarvan ik dacht dat ik alles al wist tijdens de oorlog, heb ik dáár pas leren kennen.

Op een late rit van Medan naar Siantar begaf de accu van mijn vrachtwagen het. Daar stonden we dan, midden in de jungle, het duurde bijna een uur voor er een auto voorbij kwam. Toen heb ik het stomste gedaan wat ik kon doen; ik stuurde mijn maat met de passerende auto mee om hulp te halen. En toen ik de achterlichten van die auto in het donker zag verdwijnen drong het tot me door dat ik nu helemaal alleen langs een vijandig gebied stond, in het stikdonker.

Ik ben in mijn cabine gaan zitten met mijn stengun op de schoot. Tot ik tot het besef kwam dat ik nu van achter beslopen kon worden zonder dat ik het zou merken. Als een haas ben ik uit de cabine gesprongen en onder mijn wagen gaan liggen, daar zou ik veilig zijn.

Je denkt dat, als je een tijdje in de jungle bent, je alle geluiden van de jungle kent, maar zo in het donker lijken alle geluiden anders en beangstigender.

In paniek bedacht ik toen dat als ze m’n wagen zouden ontdekken en beginnen te schieten, ik machteloos was. Ik ben toen onder mijn wagen gekropen en ben kruipend naar een greppel gaan zoeken om me in te verschuilen. Die vond ik zo’n vijftig meter van mijn wagen. Dit heeft bij elkaar mee dan twee uur geduurd. Je kunt je voorstellen hoe opgelucht ik was toen ik de koplampen van de vrachtwagen zag verschijnen.

Stille nummer negen



In Medan leerde ik Dick kennen, hij was foerier. Een heel rustige jongen, hij werd ‘stille nummer negen’genoemd. Zo’n jongen die voor het ongeluk geboren leek.

Hij moest op een gegeven moment een stengun uitgeven aan een sergeant. De regel is dat je de munitie apart moet geven want als het wapen per ongeluk valt of stoot, en er zitten kogels in, dan spant hij zich door de schok waardoor het schot kan afgaan.

Maar Dick stopte in zijn onwetendheid de houder er in en prompt ging dat ding af en de sergeant werd in zijn dijbeen geraakt. Dick moest voor de militaire rechtbank verschijnen, dat liep gelukkig voor hem af met tien dagen licht.
Later staat hij tijdens deze Eerste Politionele actie 's avonds achter op de laadklep. Dat deden wel meer jongens om in de hitte wat rijwind te vangen. Maar de TNI had een draad over de weg gespannen, net iets te hoog om een vrachtwagen tegen te houden, maar net hoog genoeg om het hoofd van ‘de stille’ te raken. Nog mazzel gehad want voor hetzelfde geld was hij onthoofd, dat was ook al eens gebeurd. Hij slaat van de wagen af en belandt in het ziekenhuis.
Al herstellende in het ziekenhuis wordt hij - waarschijnlijk door de TNI - beschoten en is alweer gewond.
Later zit hij bij een vriend achterop zijn legermotor, steekt er plotseling een Chinees over. Ze slaan over de kop en ‘de stille’ wordt gelanceerd en slaat met zijn knie tegen een lantaarnpaal; weer in het ziekenhuis. Die jongen heeft de meeste tijd zowat in het hospitaal gelegen.

De Stille nummer 9 is later naar Australië verhuisd.

-- vervolg --